Vrijdag 3 juni 2011.

Het is nu 15.00 u. en ik zit in het zonnetje in Mzuzu, Flame Tree Lodge bij Maggie.
We hebben heerlijk geroosterd brood met omelet en avocado gegeten. Arjen wandelt wat in de buurt en ik typ dit laatste verslag.
Gisteren was een emotionele dag van afsluiten, afscheid nemen en ook uitgebreide gesprekken met de hoofdsponsors van EvaDemaya. Zij zijn voor een bliksembezoek van 2 dagen in het centrum. Daarna hebben we niet best geslapen door alle indrukken. Arjen was er om 5 uur uit gegaan en is gaan kijken hoe Afrika wakker wordt. Even over 6 ben ik ook opgestaan  en pakken we verder in en we kijken overal of er niets achterblijft. De spullen die we niet meer mee willen nemen doen we in een doos voor Andrea: mijn slippers, de campingdouche, een klein emmertje etc. Maandag zal hij het wel zien, want vandaag moest hij in Mphangala blijven, omdat de 2 gasten daar een bezoek brengen. Om 9 uur rijdt Griffin voor en is het gedaan.
We rijden over de stoffige hots-knots-weg (minder slecht dan naar Hewe, waar het  wel Parijs-Dakar leek, maar dan zonder de woestijn) naar Rumphi en door naar de grintmaaksters van Ekwendeni. Arjen geeft een spoedcursus EHBO en verstrekt de benodigde materialen. Ik heb prachtige foto’s gemaakt. Vorige week maandag, na ons verblijf bij Lake Malawi, hebben we de laatste bh’s afgeleverd en toen met de slimste meid van de groep (het zijn er ongeveer 20) afgesproken dat we vandaag materiaal zouden meenemen en een duidelijke gebruiksaanwijzing. Ik (AP) heb besloten om alleen met een paar tincturen en zalf te gaan werken en daarnaast nog twee potenties die ik noem naar de klacht waarbij ze toegepast kunnen worden. Het gaat om kleine wonden (Calendulazalf), grotere wonden (schoonmaken met verdunde Calendulatinctuur en daarna de zalf), brandwonden (Urtica tinctuur en Calendulazalf), oogklachten door kleine, wegspringende steentjes en stof (Euprasia tinctuur), reuma en stijfheid (Rhus.t. 30) en klachten door stof in de longen (Sil. uit de rubriek General, Stonecutters). Een duidelijke toelichting zit erbij en ook een envelop met mijn naam en adres, zodat Mercy een brief kan sturen voor meer informatie en materiaal. Er zitten twee briefjes van MKW 100 bij, zodat ze een postzegel kan kopen. Ze is heel blij met het mooie doosje om alles goed in te verpakken en volgens taxi-chauffeur Griffin vindt ze het heel bijzonder en ze zal er zeker mee aan het werk gaan. Ze roept een vrouw die een flinke snee in haar voet heeft en we praten over de behandeling daarvan. Ik laat haar foto’s uit het Malawi fotoboek zien wat ik vorig jaar gedaan heb en ze ziet het zeker wel zitten. Ik ben benieuwd of ik ooit nog iets van "Dokter Mercy" zal vernemen. Jacqueline vond het maar raar dat ik dit zo wilde, maar voor mij is het de gewoonste zaak van de wereld. Ons bezoek daar duurt een klein half uurtje en de groep als geheel is weer heel blij om ons te zien. Toch moeten we ook hier weer afscheid nemen en we worden letterlijk uitgezwaaid.
Dan door naar Mzuzu: bij Catherine langs om de laatste email te versturen, vervolgens naar een bank voor geld, naar een boekwinkel om een woordenboek Engels-Tumbuka te kopen, wat helaas niet bestaat en om 12. 30 u. zijn we bij Maggie. Daar dus een eenvoudige lunch van geroosterd brood met een omelet en thee. Arjen komt terug met 5 sinaasappels voor een totaalbedrag van € 0,45 en heeft ondertussen al weer een aantal mensen gezien en gesproken.Om half vijf gaan we op bezoek bij Mr. en Mrs. Nkhoma die hier ook in de straat wonen en dan wil mevrouw graag behandeld worden voor klachten op de borst. We zullen wel zien hoe dat dan weer verloopt. Ik schrijf morgen wel wat we gedaan hebben. We zijn even over de “meubelboulevard” gelopen. Een drukke weg met allemaal ambachtszaakjes, waar voornamelijk meubels gemaakt worden, zoals bedden, banken en kasten. Verder eetkraampjes, kappers en een lasser. Drukte, vooral van voetgangers, fietstaxi’s, die in grote vaart langs scheuren en wat auto’s. Morgen een vrije dag en de markt van Mzuzu ligt hier vlak bij, dus daar gaan we patat eten en waarschijnlijk een paar chitenjes (en een paar kleine cadeautjes) kopen. Hier is dat goedkoper dan in Kenia. We willen ook weer wat verkopen tijdens nascholingsdagen, zodat we weer geld voor Malawi kunnen inzamelen. Weliswaar is hier de kwaliteit wat minder, maar hier zijn ook prachtige dessins.

Zaterdag 4 juni 2011.

Animals:
We hebben niet best geslapen, vannacht. We vielen met kleren aan in slaap op het zachte 2 persoons bed en werden later wakker door de warmte en het gezoem van muggen. Tijdens ons verblijf in EvaDemaya hebben we nauwelijks muggen gehoord of gezien. Toen we in de laatste week dachten dat we volop gestoken waren, omdat we allebei veel jeukende bultjes hadden, kwamen we uiteindelijk tot de conclusie dat het vlooienbeten moesten zijn. Brian was vlakbij het guesthouse komen wonen en hij bracht ook zijn hond mee (met 2 vlooienbanden om), die een groot deel van de tijd in het guesthouse was. Ook 2 honden van Jacqueline bivakkeerden altijd in en rond het guesthouse. Zij lagen het grootste deel van de dag in de zachte, lage stoelen. Ook de hond van Mr. Bwati struinde rond en gisterenochtend heeft hij een puinhoop van de keuken gemaakt door een paar bakken met restanten eten over de vloer te gooien en wat van zijn gading mee naar buiten te nemen. Vlooienbeten dus.
Hier in Mzuzu zijn wel muggen, want ik heb ze gehoord. Ze hebben hier wel horrengaas voor de raampjes, maar als er dan een heel plafondpaneel ontbreekt, snap ik wel waar ze vandaan komen. Weer gauw onder de klamboe dus en we zullen goed malariamedicijnen in blijven nemen: we gebruiken alleen de homeopathische profylaxe. Tot nu toe werkt dat. 
Nog meer animals: urenlang zijn we wakker gehouden door tientallen blaffende en jankende honden, van heel dichtbij tot ver weg. Om het geluid iets te dempen heb ik de ramen dicht gedaan, dus verder slapen onder alleen een laken. Overigens hebben we gisteravond heerlijk vis gegeten. We hadden het al op toen de bediende kwam vragen of we er saus bij wilden. Zonder saus was het ook prima. Nog meer dieren? Tijdens het eten zaten er heel veel hagedissen (flinke grote hoor) op de muur en het plafond. Ze schieten weg als je dichtbij komt. Slangen? Nee, dit jaar niet gezien. Vorig jaar drie, maar dit jaar helemaal geen. Kan er niks aan doen.

Vanochtend allebei lekker gedoucht met warm water. Daarna om en om wat typen en wandelen en ik (Arjen) heb al weer een heel leuk gesprek in de straat gehad met  ene Winston. Hij speelde met een kameraad een spelletje dammen op een schaakbord en voor we het in de gaten hadden ging het weer ergens over. Ik legde hem uit wat we hier deden en vervolgens ging hij vertellen wat hij deed: hij had een eigen schooltje en dan les geven over allerlei ideële zaken. Er gebeurt hier op het vlak van vrijwilligerswerk zo vreselijk veel. Bijzonder om te horen. We gaan nu naar de markt van Mzuzu: de gribus in. Erg leuk en niet gevaarlijk hoor. Echte rotsooi op straat heb ik niet meegemaakt.En……..ook patat eten. Gebakken kippekoppen kan ook, maar dat doen we toch maar niet.
Terug van de markt en dat was heel leuk. Midden in de massa van het “marktende volk” is er maar een enkel moment wat niet leuk is. Dan is er een te opdringerige man die allerlei onzin uitkraamt, maar met de meeste anderen is er leuk contact. Geen patat gegeten, maar donuts. Ook lekker en een flinke portie. Inmiddels laat ik een aantal mensen meedenken om aan een woordenboek Engels – Tumbuka te komen. Ik leg uit wat ik precies wil hebben, geef een kaartje met mijn e-mailadres en als zij er dan één vinden, kunnen ze opsturen en ik betaal dan weer. Hoe? Dat zie ik tegen die tijd wel weer. De markt is ingedeeld op thema: er is een grote houtmarkt (en daarom zie je hier ook veel meubelmakers aan het werk) een markt van oude autobanden, van tweedehands kleding, van vlees, van schoenen, van, patat etc. Geen chitenjes en daarom hebben we Griffin even gebeld of hij met ons naar een “markt voor chitenjes” wil gaan. Dat kon nog net voordat hij weer een rit naar Lilongwe ging maken. Voor MKW 800, zeg maar € 3,50, brengt hij ons op de juiste plek en Joyce koopt mooie chitenjes die we dan bij nascholingen weer kunnen verkopen. Die gaan zeker het dubbele opbrengen en dat geld komt dan weer in de pot voor Malawi. Zo prutten we weer wat aan. Daarna naar een “souvenirshop” om nog een paar mooie armbandjes te kopen. Griffin zorgt ervoor dat we geen “mzungu-prices” behoeven te betalen en dan gaan er een paar heel mooie armbanden mee. Op straat kopen we nog wat bananen en zak met sinaasappels om morgen in Lumbadzi te eten met de familie van Blessings Kadzamira. Morgen rond één uur zijn we vele kilometers naar het zuiden. Morgen om 7.30 uur komt Griffin ons ophalen. Voor hem een lange rit, want hij wil met licht ook nog terugrijden: om zes uur gaat het licht in Malawi uit, maar dat wisten jullie al.
Ik, Arjen, ben net terug van een bezoek aan de familie Nkhoma. Gisterenmiddag waren we daar om mevr. Mevrouw Maria te behandelen voor een ontsteking van haar maagslijmvlies sinds drie jaar. Ze heeft inmiddels een aantal kuren amoxycilline en diclofenac achter de rug en dat helpt allemaal niets. We komen op Phos. en geven dat in 200.Natuurlijk staan er nog een paar meer te dringen en ook voor hen maken we een flesje klaar. In 40 minuten doen we 4 consulten en we vertrekken weer. Omdat één van de vier acuut ziek was (koorts met pijn in de botten voor Eup.per.) wilde ik vandaag even kijken hoe dat nu ging. Ik trof Agnes, die gisteren zeer ziek en beroerd in een stoel hing, buiten in de zon met een kind naast zich. Alle ellende achter de rug. Moeder Maria had goed en diep geslapen en had op dit moment, nog geen 24 uur na de eerste dosis Phos., geen klachten meer. Ze was opgewekt, blij en heel enthousiast. Vader Nkhoma had zeer diep geslapen voor het eerst sinds vele maanden en ook hij kreeg Phos. van mij omdat hij noch op links, noch op rechts kon liggen/slapen en op de rug slapen vond hij toch niet zo’n succes. Dochter Ryness had veel problemen na het eten van “sweet beans” een bonensoort die hier heel veel gegeten wordt en die zij niet (meer) verdraagt. Generals, Beans agg. en ze had ook nog zeer sterke desire voor sugar-cane. Voor ons genoeg voor Lyc. te kiezen en ook zij voelt zich vandaag “gewoon goed”. Hoe is het mogelijk, 4 consulten, 4 keer een medicijn op enkele karakteristieke symptomen en 4 keer “dank u wel” en 4 keer raak. Kom daar eens om in het “westen”. Natuurlijk denken wij weer na hoe dit nou toch kan. We geven medicijnen aan de lopende band, 500 keer in 4 weken, en elke keer is het raak. De keren dat ik hoorde dat het medicijn maar matig werkte, is zeer, zeer zelden. Je zou altijd wel homeopathie op dit niveau willen doen. Heerlijk. Bijna allemaal pure lijfklachten en klachten als “moeheid” of “ik zit niet zo goed in mijn vel” heb ik hier niet gehoord. De economie moge hier heel moeizaam zijn, met homeopathie gaat het hier fluitend, zelfs met een eenmalige dosering. Het enige is: je moet het gewoon doen!!!! Nou, dat proberen we dan maar.
Verder maak ik nog een praatje met Harrison, de smid, die vlak voor Nkhoma woont en een omgekeerde ossenwagen als werkbank gebruikt. Ik maak foto’s en we praten over het sponsorkaartje met de 7 mensen erop. Hij zal zijn muur wit verven en er een plaat op maken met de 7 mensen. Harrison, “Constructor of Good Hope” erop. Wie weet kan hij het. Wie weet doet hij het. Ook van de kapster maak ik een paar foto’s en via Maggie kan ik die ook wel ter plaatse bezorgen. Zo kan het wel weer. Weer heel veel leuke contacten.
Het is nu 17.32 uur en we hebben een heerlijke dag achter de rug. Lekker ontspannen wandelen over de markt, gezellig praatjes overal en een prachtige follow-up van 4 casussen. Kan niet mooier. We zijn samen net nog even bij de Fam. Nkhoma geweest om gedag te zeggen. Mevrouw Maria was na Phos. zo goed dat ze de rest van de middag naar een bruiloft ging. Gewoonlijk kan ze dat soort bijeenkomsten helemaal niet bijwonen, omdat ze dagelijks veel te veel last van d’r maag heeft. Nu, wonder oh wonder, kan ze dus wel uit huis. Nou maar hopen dat het geen incurable case is en er morgen of overmorgen een knal van een terugval komt. Mr. Nkhoma wil morgenochtend om half acht perse ons komen uitzwaaien, zo blij is hij dat we medicijnen hebben gegeven. De techniek is eigenlijk altijd hetzelfde: je luistert naar de verhalen totdat je een kapstok voor een medicijn vindt en dat is het dan. Je geeft dat medicijn en (bijna 100%) succes verzekerd. Ik weet wel dat ik luister vanuit een ervaring van 25 jaar, maar het “Scheme of the Complete Symptom” werkt hier heel goed. Je hoeft zelfs niet het gehele schema in te vullen en je vindt toch wel een goed passend medicijn. Heel leuk om te zien op wat voor informatie een medicijn gegeven kan worden. Heel handig is dan wel dat je het repertorium kent en dat je snel de betreffende rubriek kunt vinden. Gisteren deed ik het gesprek met Joyce naast me op een bank met hobbels en gaten (je kunt het je niet rommelig genoeg voorstellen) en zij zegt dan de rubrieken. Na een tijdje weten we het dan wel. Overigens, de begroeting door moeder Maria was zo hartelijk, als alleen maar een Phos. dat kan doen. Toen in de eerste zin het woord “branden” al viel en een rubriek (later zoek ik nog wel even uit welke dat was) meldde dat Phos. daar ook al stond, was het medicijn snel gekozen. Heel erg leuk om te doen. Bij het afscheid ook nog even met Agnes (Eup.per.) gepraat en zij had één dag hoge koorts met pijn in de armen en benen en na Eup.per. was ze na 4 uur beter. De hele dag was ze prima te spreken en ook dat was weer een heel mooie. Heel aardig is ook dat Eup.per. één van de grotere malaria-medicijnen is en er zijn veel mensen die malaria (of een andere koortsende ziekte) maken volgens het Eup.per.-patroon. Dat heb ik de studenten ook steeds verteld en ik zie het zelf ook geregeld. Gisteren was het een casus in twee minuten. Joyce zoekt nu nog even de rubrieken voor moeder Maria en daar komt ie:
Stomach, Pain, Burning, Drinks, Cold, after, amel.: Alumn. (1), Apis (1) en Phos. (1)
Stomach, Pain, Burning, Extending to Chest: 8 medicijnen en Phos. (2).
Dat samen, met de open hartelijkheid, bracht ons bij Phos.
P.S. Ze was ook nog dorstig.
Wanneer wij iets nodig hebben, dan zorgt “Prophet” voor ons. Hij maakt dan thee of, nu voor het avondeten, haalt hij een koud biertje. Daar heb ik wel zin in. Ik moet vooraf betalen, want voorschieten kan hij niet. Ik geef hem MKW 250 en daarvoor haalt hij twee biertjes voor MKW 220 en dan mag hij het wisselgeld houden. Je gaat toch niet € 0,13 terugvragen. Hij zegt dan: “You are a good person, Sir.” Nu herinner ik me dat ik hier een jaar geleden naar Nederland tegen Brazilië heb zitten kijken en toen heeft hij ook biertjes gehaald voor mij en voor een stevige Malawiese dame die alles wist van Nederlands voetbal. Toen ik het hem vertelde wist hij het weer. Het duurde even voordat het tafereeltje weer bij me boven kwam drijven. Nu wachten we op het diner en we gaan lekker vis eten.
Vis is op en heel gezellig met Maggie het fotoboek doorgekeken. Ze vindt het prachtig en ze ziet nu ook wat voor werk we doen. Ze wil heel graag dat we terugkomen, maar dan moet ze wel zorgen dat de honden geen lawaai maken in de nacht. Ze belooft het. Joyce heeft de koffers ingepakt en morgen gaan we heel georganiseerd op pad. Om half acht komt Griffin voorrijden en dan hebben wij het ontbijt al weer op. Nu is het half negen en we gaan onder het dekbed liggen. Morgenochtend een warme douche en dan gaan we naar het zuiden. Daar wachten ook weer mensen op ons. Wat een heerlijk land.

Zondag 5 juni 2011.

Dat douchen is niks geworden, want er was geen waterdruk op de koude kraan en uit de warme kwam geen warm water. Goed ontbijt met thee en koffie van Maggie. Griffin was er stipt om 7.30 u. Gisteren was hij ook al op en neer geweest naar Lilongwe (4uur heen en 4 uur terug) en was hij om 23.00 u. thuis. We rijden zonder pauze en om iets over half 12 zijn we bij Beauty Menerbien Lodge. Aan de buitenkant belooft het meer dan het is. Eerste werk: lekker douchen en haren wassen. Dat werkt hier wel, als stroomt het water in de douche wel alle kanten op en is de kamer “Afrikaans” geverfd en dat betekent alles slordig is en niets is afgewerkt. Trek het je niet aan: alles wat je nodig hebt is er en……het douchewater is heerlijk warm. Er waren voor ons twee kamers geboekt, maar dat vinden we niet zo gezellig en dus zeggen we er één af. Dan is er wel een handdoek te weinig en ook dat wordt geregeld. O ja, we zwaaien Griffin heel hartelijk uit. Hij heeft weer uitstekend gereden en we zijn heel blij met hem. Onderweg draaide hij heerlijke Afrikaanse muziek en hij blijkt er zelf ook tussen te zitten met een song. Na het douchen krijgen we een bord rijst met een stuk kip en wat salade en dat is meer dan genoeg. Daarna gaan we op bezoek bij Blessings Kadzamira en zijn vrouw Violet en dochters Samantha en Precious. We moeten de schoolrapporten van de jonge dames zien en daarna krijgen ze kadootjes. Blessings is toch wel behoorlijk dominant en laat zijn vrouw weinig aan het woord. Ook een beetje Afrikaans en ook wel een beetje het gevolg van het feit dat ik (Arjen) hen al ken van vorig jaar en Joyce er voor het eerst komt. Om drie uur breken we het contact af en dan hebben we ook al een stuk pompoen gegeten en een mooie houten drinkbeker gekregen. Voor de grootste van ons twee ook nog een mooi Malawi T-shirt. Dat komt goed uit, want ik heb maar heel weinig kleren bij me. Daarna gaan we wandelen naar Lumbadzi en komen omstreeks 5 uur weer terug. Dan even uitrusten en zorgen dat de batterijen voor de komende dagen opgeladen worden. We gaan vast heel veel foto’s maken en dan is het handig als alles goed werkt. Morgenochtend gaan we op tijd naar het vliegveld en om 4 uur zijn we dan in Nairobi. Nog even gezocht naar Anghellah Botha, maar die werkt niet meer in de “School of Good Hope”, maar het is zondag en er is geen woongelegenheid bij de school, dus de kans dat ik haar te zien krijg is niet groot. Is niet zo erg, maar we hebben wel een solarlamp voor haar liggen. Waarschijnlijk gaat het niet lukken om de lamp bij haar te krijgen.
Inmiddels hebben we gegeten en direct na het eten werden we verblijd met een bezoek van een Malawiese dame die ik vorig jaar had ontmoet in Flame Tree Guest House (Maggie) en toen hebben we samen naar een voetbalwedstrijd tijdens het WK gaan kijken. Dat was toen, met een biertje en een lekker warm kacheltje van Maggie, heel gezellig en Maggie heeft haar gisteren gebeld dat we vandaag hier in Menerbien Beauty Lodge zouden zijn. Kortom, daar was ze dus met haar man en we hebben gezellig gepraat en gekeken naar het fotoboek. Scherpe vragen en gezellig gepraat over politiek in Malawi, de huidige sociaal-economische toestand en wat we gedaan hebben bij EvaDemaya. Zij en haar man zien het wel scherp en ze weten dat Malawiërs niet in opstand zullen komen. Daar zijn ze te aardig voor en te weinig zelfbewust. Nu is het 20.15 uur en Joyce reorganiseert de koffers voor de reis van morgen. Na het ontbijt zullen we vrij snel naar het vliegveld gaan. We kunnen beter daar nog wat rondkijken en zijn dan zeker op tijd voor het vertrek naar Kenia. Joyce moet ervoor zorgen dat er geen dingen in de handbagage zitten die er niet in mogen zitten. Ook de tickets weer even opzoeken en zorgen dat paspoorten etc. weer bij de hand zijn. Geld etc. loopt weer heel goed: we hebben voor ong. € 30,00 aan Kwacha’s over en dat is mooi. Ik ga nu proberen of we deze tekst nog naar Nederland (Thijs) kunnen sturen, zodat hij dit verhaal nog op de site kan zetten. In dat geval kunnen jullie dit nog lezen. Veel plezier daarmee.

Maandag, 6 juni 2011.

Helaas, dat is niet gelukt. In de lodge zouden ze tot twee keer toe nagaan of we een mail konden versturen, maar…..nee, helaas, of in Tumbuka “pepani”. Verder was de kwaliteit van de lodge allerbelabberds en ik heb er geen ander woord voor. Wel vanmorgen een ontbijt gehad met gebakken aardappelen en in de magnetron “gewelde eieren”. Ook nog thee en chocolademelk en koffie. We wilden daarom maar zo snel mogelijk weg. Redelijk goed geslapen, maar steeds op de achtergrond de dreun van de disco waarmee ze hier meer verdienen dan van gasten in de lodge. Een eventuele volgende keer moeten we toch maar iets anders verzinnen dan “Menerbien Beauty Lodge”, want erg beauty is het allemaal niet. Wel gisteren nog gekeken wat zich achter de muur bevindt die deze lodge afschermt van de buitenwereld. Nou, dat is weer niet fraai hoor. Een echte “slum” en de mensen daar hebben nog nooit een wit persoon gezien: gillende kleine kinderen die zo naar hun moeder vluchten en verder nog heel veel vervelende jongetjes die allemaal in vechthouding voor de camera willen. Daardoor krijgen de schattige meisjes helemaal geen kans en als we hen dan toch naar een (eindelijk goed) geschoten plaatje willen laten kijken, rennen ze in angst weg. Alles, alles is hier vuil en arm en er is nog veel werk te doen. In grote lijnen spreekt met hier slechter Engels dan in het noorden en (in de lodge) is de decadentie van MTV en stomme series al ingetreden. Dellen van meiden hangen op de banken in de lounge, de hele tijd bezig met hun telefoon en enige actie zit er niet in. Het is nog vroeg vandaag en daarom is er nog tijd om bij Angelah Botha langs te gaan in “Vision Privat Secundary School” om haar nog een lamp te brengen. Ze heeft de foto’s van vorig jaar niet ontvangen en kennelijk heeft iemand niet de moeite genomen om die naar haar door te sturen. Ze is heel verrast ons te zien en we hebben grote moeite om opdringerige studenten van ons af te houden en enigszins privé met haar te praten. We willen hier niet lang zijn, maar haar wel een solar-lamp geven. Ze is er heel blij mee en daarna vertrekken we toch maar snel, ook omdat we niet steeds maar aangesproken willen worden door jongens die van alles van ons willen. We nemen hartelijk afscheid en houden wel contact per sms. Dan wil er nog iemand met ons meerijden naar het vliegveld. Nou, dat mag, maar de hark zegt bij aankomst geen “dank je wel” en dat is geen reclame voor centraal Malawi. Manier van communiceren is hier echt een vette streep minder dan in het noorden. Het noorden spreekt beter Engels, is zachter, vriendelijker, maar de macht zit in het zuiden en dat merk je aan alles. Ik vraag de taxichauffeur, die deze rit voor MKW 1.300 (€ 6,00) voor ons doet, om opdringerig volk op de luchthaven bij ons vandaan te houden en hij belooft het. Hij komt zijn afspraak na en helpt ons keurig met alle bagage. Vóórdat we twee koffers laten sealen komt de bewaking alles nakijken en de beambte doet lang over de steentjes van het strand van Lake Malawi. Ook de steen van de vrouwen van Ekwendeni wordt omzichtig bekeken. Uiteindelijk zijn de koffers een bende en mag Joyce alles weer netjes inpakken voordat het plastic erom heen gaat. Daarna inchecken en meer van dat soort dingen en nu zitten we in de vertrekhal lekker te wachten. Rust in de tent.

Inmiddels zijn we in Nairobi. James stond op ons te wachten met een flink bord: Joyce en Arjen. Door de douane ging enigszins moeizaam omdat er apparaat niet de vingerafdrukken van Joyce herkende. Na een poosje lukte dat wel en vervolgens mochten we het land in. Nu zitten we op een hotelkamer ergens in Nairobi. We hebben afgerekend met James en nu maar hopen dat alles goed zal gaan. We rekenen er maar op. Heerlijk gedouchet met een vreemd Afrika-systeem, maar uiteindelijk werkt het lekker en ben ik van het klamme zweet af. Straks gaan we beneden in het restaurant eten en dan komen we vast wel bij van deze reisdag. Joyce probeert of ze de Wereldomroep aan de gang kan krijgen en ik probeer of er een verbinding met internet gemaakt kan worden. Tot nu toe nog niet, maar ik hou nog even vol.
Ziezo, we hebben lekker gegeten bij de buren: lambchops met rijst of patatjes. Na de bestelling duurde het een stief kwartiertje en de chops waren ook “allerhande”, maar het geheel was wel lekker. Ik ga nu proberen bij een internetcafé dit verhaal te versturen en dan kunnen jullie lezen dat wij nu in Nairobi zijn. Buik is vol en we gaan straks lekker slapen. Morgen, na het ontbijt (en dat is ook bij de buren), komt James ons om 9 uur halen en dan rijden we naar Amboseli (een wildpark/ reservaat, zie internet) en daar zijn we dan met lunchtijd. Daarna zien we echt de olifanten hoor.