“No water, no tea”

Het is de vroege morgen van 17 juni 2010, 05.50 uur. Ik ben net wakker en lig nog even te luisteren naar de ochtendgeluiden voordat de dag voor mij zal beginnen. Buiten, vijf meter bij mijn hoofdeinde vandaan, is dat inmiddels al het geval. De eerste van een serie watervaten wordt in een ondergrondse container gestort. Vandaar uit wordt met een voetenpomp het water omhoog gepompt zodat er in de keuken stromend water beschikbaar is en ik ook een “stromende” douche kan nemen. Elke dag al ruim voor dat tijdstip is Lyson Gondwe begonnen om water te pompen, dat in een vat te doen, het vat op een kruiwagen te zetten, daar een flink eind mee te lopen om de ondergrondse container (blijft het lekker fris) mee te vullen. Wanneer hij klaar is met de watertoelevering voor het guesthouse, gaat hij de andere huisjes en huizen ook van water voorzien en hij heeft er wel een dagtaak aan. Om zes uur sta ik naast mijn bed, verfris me in de “badkamer” en tegen de tijd dat het half zeven is, heeft Vincent de housekeeper, de ochtendthee klaar. Ik krijg het eerste bakje en installeer me in de ochtendzon. Over een uur gaat de kliniek open. Dit soort momenten zijn me thuis ook zo dierbaar en het enige verschil dáár is dat ík dan voor Vincent speel en Joyce en ik samen van de thee genieten. Vincent drinkt nooit met mij samen thee: de housekeeper keept house en drinkt geen thee met “gasten”. Ik voel met overigens al lang geen gast meer. Ik voel me hier inmiddels mét en tussen de Malawiërs. Ik zie inmiddels al niet meer dat zij zeer donkerbruin zijn en ik blank. Kortom, daar zit ik dan met mijn kop thee. Ondertussen is Lyson Gondwe bezig met vat nummer 4, want er gaat nogal wat water door op een dag. Hij praat moeilijk Engels en mijn Tumbuka schiet nog niet erg op, maar dat belet mij toch niet om even naar hem toe te lopen met mijn thee in de hand en tegen hem te zeggen: “No water, no tea!!!”, waarmee ik maar duidelijk wil maken dat ik het bijzonder waardeer wat hij doet. Hij kijkt me aan en even later begrijpt hij het helemaal. Zijn reactie: “I thank the Lord that he gave me the strength to do it. No God, no water, no tea”. Daarop zei ik dan weer: “God blessed you and me” en we wensen elkaar een heel plezierige dag. Ik type dit verhaaltje op vrijdagmiddag, 18 juni en het is nu 15.19 uur. Vanuit mijn typekamertje, het kantoortje van Francis, zie ik hem nu net weer voorbij komen met kruiwagen nummer zoveel van deze dag. Mag ik je vragen om bij de volgende kop thee nog eens even te denken aan Lyson Gondwe, de waterdrager van EvaDemaya en aan “No water, no tea”. Wees maar zuinig met water, het is een hele klus om de containers te vullen.