De laatste aflevering: afscheid van een periode.

Het zijn lange dagboeken geworden. Ik weet dat er onder jullie, lezers, bij zijn die alles uitprinten en dat lezen als ons reisverslag. Kom bij gelegenheid eens vertellen wat je ervan vond en wat het jou deed om delen van dit land aan je voorbij te zien trekken. Wij schenken dan thee of een glaasje. Kan bij ons binnen en buiten, het uitzicht is anders dan in Kwale, Mwaluganje, Tsavo-East, maar ook erg mooi hoor. Aan het eind van dagboek 22 heb ik beloofd dat er nog ééntje zou volgen, maar er was zoveel te vertellen en vast te leggen dat ik die belofte niet kan waarmaken. Bovendien heeft Joyce zo nu en dan ook achter de laptop gezeten om haar ervaringen op te schrijven. Een stukje daarvan volgt nu alsnog. Het betekent wel dat we de chronologie wat kwijtraken, maar als we dit niet schrijven, missen we voor onszelf toch een aantal herinneringen. Net als bij de voorgaande reizen (Meissen, Turkije en Lapland) lezen we toch graag terug wat we toen gezien hebben. Je trekt dan zomaar weer een laatje open en beleeft het opnieuw. Daarom nu maar een stukje dagboek Kenia van Joyce. Ik zet het geheel tussen aanhalingstekens, dan weten jullie waar zij begint te praten en ook waar ze weer ophoudt. Ze schrijft dit verhaal op 3 juni. Hier en daar nog een foto erbij.

Een foto in de vroege ochtend van 3 juni. De twee gebouwtjes links zijn de beide keukens en op de achtergrond de schoolgebouwen van de buren. Ik heb genoten van de silhouetten. Je hebt maar even tijd om dit soort foto’s te maken. Rond de evenaar gaat de overgang van dag naar nacht en omgekeerd zo snel. Bovendien zijn er geen seizoenen, ik bedoel, dag en nacht zijn altijd even lang, het hele jaar door. Dat vond ik ook een heel rare ervaring, dat het in het “warme” seizoen toch ’s avonds zo heel snel donker wordt. Nu, weer thuis, is het licht tot bijna elf uur. Ik weet wel dat het zomertijd is, maar toch is dat vreemd. Even vreemd was het om in Finland te merken dat het daar zo heel erg lang schemert. Ja, ik weet wel dat dat komt doordat de aardas scheef staat in een zeker vlak ten opzichte van de zon, maar het blijft raar.

“Los van Nederland en los van de wereld.

Nadat Arjen naar Kenia vertrokken was, had hij geen contact meer met het nieuws over Nederland en wat zich in de rest van de wereld afspeelde. Toen ik vertrok op 14 mei, wist ik nog van de orkaan in Birma en de aardbeving in China. Daarna werd het helemaal stil. We hebben niet gekeken op internet en we hebben al deze weken gewerkt in een klein centrum. Geen TV, geen radio. Al dat nieuws, al dat “er bovenop zitten”.......je mist er toch ook niet veel aan als het er niet is. We willen voortaan selectiever omgaan met al die zaken.
Toen we gisteren in Mwaluganje bij de olifanten waren, hebben we met andere Nederlanders die hier even op bezoek waren (koffer vol met handige medische spullen!!), gepraat over de stress en de volle agenda’s in Nederland en we hebben ons voorgenomen om te proberen meer rust in te bouwen in de toekomst. Ik heb veel gedacht aan Jelle en Marjon, die gelijksoortige ervaringen hebben gehad.
Gisteren werd Madaraka-day gevierd. Op 1 juni is het Onafhankelijkheidsdag, maar omdat dat dit jaar op een zondag viel, vieren ze het op maandag en dan heeft iedereen een lang weekend (ideetje voor 5 mei etc?).
De wandeling met de meisjes en met Marie, Guy, Mary, Loet en Marjon werd gevolgd door een picknick bij de olifanten.

Ik had met de meiden van tevoren hard gewerkt om de maaltijd te bereiden. We zouden (op z’n Nederlands) een aantal salades maken (Joyce kan dat geweldig goed!! A.P.) en ik heb geprobeerd de regie te houden. Ik had gedacht om 3 verschillende maaltijdsalades te maken met als basis pasta, rijst en aardappels: ze vragen wat ze moeten doen en beginnen te wassen te schillen en te snijden en het vuur wordt aangestoken. Nu kennen ze hier salades eigenlijk niet en ze zien er ook niet veel in, dus wat gebeurt er? De aardappels gaan in de pan en voor ik het wist zat bijna alles in de kookpot en stonden ze weer een stew te maken. Weg paprika’s, tomaten, uien etc. Ik kon de sperzieboontjes nog net redden en heb die zelf maar even ons huisje gekookt en daarna moest ik ze nóg bewaken. De rijst die ook voor een salade bedoeld was, bestemden zij voor hun stew. Aardappels zijn hier groenten, dus de stew met echt veel aardappels wordt gegeten met rijst, en zo ben je dan snel van je basisingrediënten voor de salade af.
Wat hadden we uiteindelijk: tomaten met ui en basilicum, ijsbergsla met tomaat en komkommer, en pastasalade met paprika (die Fatuma opnieuw was gaan plukken) ui, tomaat, komkommer, ijsbergsla en mijn sperzieboontjes. Fatuma, de kok voor de staf hier, had veel belangstelling voor mijn kookactiviteiten, stond er lekker bij en vroeg van alles. Heel leuk. Ze kan echt heel goed koken en veel “instituten” in de buurt zijn jaloers op ons dat zij bij ons kookt: ze is zeer bekend in de wijde omgeving. Nog even wat over paprika’s: de meiden dachten dat alleen de groene eetbaar waren en gebruikten de gele en rode niet. Ze denken dat die veel te scherp zijn om door het eten te verwerken. Die hingen dus gewoon te verschrompelen aan de planten. Voor hun stew durven ze het nu wel, maar rauw nog steeds niet.

De warme gerechten gaan in grote hotpots (dubbelwandige pannen) en alles gaat in het busje van de Nederlandse bezoekers. De chauffeur rijdt naar de olifantenplek en wij wandelen er naar toe. Via de short-cuts ben je er dan in een half uurtje.
We vertrokken vrij laat omdat Marie nog een lang, dringend telefoontje voerde, dus alle magen knorden wel (het loopt nog steeds niet goed met een patiënte die uit een ziekenhuis ontslagen zou moeten worden, maar waarover de financiële regeling niet rond is: wie gaat de nota betalen?!?!?! Wie niet betaalt, mag niet weg uit het ziekenhuis en intussen blijft de rekening oplopen).
Het oorspronkelijke plan was om de lang beloofde pannenkoeken bij de olifanten te bakken, maar Marie dacht dat dat niet zo’n goed plan was met zo’n grote groep en vuur etc., dus Arjen zou ’s avonds bakken.
Aangekomen bleek Marie witte wijn (en natuurlijk ook frisdrank en water) meegenomen te hebben. Heerlijk. De spullen werden uitgepakt en de meiden stortten zich op de pan met de stew en ik heb eigenlijk niet gezien dat iemand van de salades at. Gelukkig vonden de Nederlanders het heerlijk. Het blijft moeizaam om ze hier iets van onze cultuur te laten proberen, terwijl wij wel alles met hen meegedaan hebben, zoals al het eten en zelfs mee naar hun kerk: de muziek is wel prachtig, maar luisteren naar twee schreeuwende mannen is toch geen onverdeeld genoegen. Vrouwen in Kenia: er is niet veel voor nodig om dit toch wat beter te doen!!
Terug naar de picknick: Er zat een groepje kindertjes op de plek waar we zaten en op een gegeven moment begonnen de meiden de pastasalade aan hen uit te delen. Kennelijk namen ze aan dat deze kinderen het wel zouden (willen) eten. Uiteindelijk was alles op en de hoop dat wij er zelf nog een avondmaaltijd aan zouden hebben als de meiden alle pannenkoeken op zouden eten, vervloog.

Salade met cola, ook een idee.

Opvallend is dat de kindertjes die daar zaten te eten, alle onderdelen van de salade in puur zout doopten en het dan opaten. Ik had ook al gezien dat de meiden bij hun kookkunsten heel veel zout gebruikten. Arjen legde ondertussen aan veel meiden uit hoe ze met een verrekijker de olifanten dichtbij konden halen. Hij praat vaak zo gemakkelijk met die meiden en kan hen in korte tijd heel veel leren. Het viel de Nederlandse gasten op dat hij echt “midden tussen hen in staat”.

Na de terugwandeling is het tijd om de pannenkoeken te gaan maken. Arjen de keuken in met een pak echte mix, extra tarwemeel, melk, eieren, zout en water en een mooi houtskoolvuur. Dezelfde ingrediënten (behalve dan de eieren) als voor de chapati’s, maar dan in beslagvorm en niet als deeg. Een man in de keuken…..dat kan in Kenia niet. Een man in de keuken betekent dat hij ofwel geen vrouw heeft, of dat zijn vrouw er niets van kan!!! Dus Arjen was een grote bezienswaardigheid, in het bijzonder voor de buren. Die bleven staan om te kijken wat deze “mzungu” daar aan het doen was. Ook binnen de eigen groep zijn er meiden die het tot de laatste dag raar blijven vinden dat hij komt kijken hoe het eten wordt klaargemaakt. Dat hij dat zelf ook kan en daadwerkelijk aan de gang gaat, past helemaal niet bij het beeld dat zij van mannen hebben. Zonder dat wij dat in de gaten hebben gehad, hebben ze toch ook drie weken kunnen kijken hoe wij als “stel” met elkaar omgingen. Heel veel details van onze manier van doen zijn hen vreemd: rolpatronen in Kenia zijn “anders” en in elk geval anders dan zij gewend zijn.
Siti, Matata en Mariam vragen honderd uit over het recept en zijn zeer verrast over de geringe hoeveelheid olie die de pan in gaat. Opnieuw lijkt het hen niks en ze beginnen daarom zelf ook met het maken van “ugali met sukuma wiki” en als de bak met beslag leeggebakken is en de stapel Hollandse pannekoeken naar de shade verhuist, zitten wij daar eerst zelf van te eten. Ze aarzelen en hebben grote moeite met Arjens baksels. Als er een paar durven gaat het plotseling sneller en binnen de kortste keren is de pan toch leeg, al eten zij niet met ons aan tafel, maar bij de TV. Het blijft moeilijk voor de meiden om stukjes van onze eetcultuur mee te maken en zo raar is het toch allemaal niet. Aan de andere kant: wij hebben al veel vaker over de grens gekeken en zij komen toch uit een zeer “beperkte” en in zeker opzicht ook beschermde (beter: afgeschermde) omgeving.

Nu ik hier langer ben zie ik ook meer details van Keniaans gedrag en dat valt me niet altijd mee. Er ligt vaak een heel andere mededeling achter een gesproken woord en het kost heel veel tijd voordat ik dat begrijp, laat staan dat ik het kan inpassen in de dagelijkse contacten.

Zijn hier nog meer nadelen? Ja, vooral de hoge luchtvochtigheid, waardoor alles zeer klam wordt. Wat betekent dat? Kleding voelt vies als je het aantrekt en moet op je lijf drogen. ’s Avonds kruip je in een vochtig bed en het eerste uur lig je niet lekker. Papier wordt smoezelig en boeken gaan bol staan. Er staat schimmel op de muren en op alles wat van leer gemaakt is. De huizen zijn wel goed geventileerd (daken steken 20 cm. boven de muren uit, maar daardoor  waait het binnen vaak even hard als buiten. Ook binnen is de lucht dan zo vochtig dat niets meer echt droog wordt” (Einde van het verhaal van Joyce.)

Hoe kijk ik nu terug op mijn verblijf in Kenia? Het is een veelheid van ervaringen en gevoelens. Vooral nadat de eerste weken verstreken waren en ik een beetje zicht begon te krijgen op overeenkomsten en verschillen in “gedrag” en ook op “Arjen in Kenia”, is me duidelijk geworden dat er werkelijk heel grote verschillen in cultuur zijn. Cultuur, cultuur..... zeg maar “manier van doen”. Ik heb het heel lastig gevonden dat afspraken geen afspraken blijken te zijn en dat hier een grote cultuur van “smoesjes” bestaat. Ik weet dat “smoesjes” een negatieve klank heeft en dat een dergelijk woord voortkomt uit een betweterig “westers” hoofd, maar ik kan het niet beter omschrijven. Misschien moet ik zeggen “een rationalisering en onderbouwing waarom een zeker werkje niet gedaan is”, maar het komt toch op hetzelfde neer. Inmiddels zie ik hoe het mechanisme verloopt, maar dat maakt het vaak toch wel heel moeilijk om dan binnen de gestelde termijn – ik ben hier echt maar 9 weken en daarna ga ik andere dingen doen – het werk af te krijgen. In het begin heb ik gedacht dat we hier het werk samen zouden doen. Nu ik weet dat dat niet het geval is, had een betere introductie veel ellende kunnen voorkomen. Het heeft lang geduurd voordat ik het zelf allemaal door had, omdat ik er vanuit gegaan ben dat mijn collega’s mede dit vak voor deze academie zouden gaan vorm geven. Dat bleek in het geheel niet het geval te zijn. Onder zeer grote druk wilde Joakim nog wel wat werk verrichten, maar Mary heeft bij voorbaat haar psychische hakken in het zand gezet en is verder zeer verstrikt in persoonlijke problematiek. Via Marie heeft ze laten weten dat ze “een spirituele reis maakt”. Van mij mag dat, maar als Roger Morrison ruim twee maanden zou komen werken op willekeurig welke academie in Nederland, dan zou het onbestaanbaar zijn, als de docenten van zo’n school het zouden laten afweten met smoesjes en “psychische retraites”. Ik blijf dit moeilijk vinden en het illustreert het verschil. Moet een dergelijk centrum er daarom maar niet zijn? Natuurlijk wel, maar eerst maar duidelijk neerzetten wat je daar wilt en hoe je dat wilt met een stel mensen die ook echt aan de gang willen. Wanneer er dan vanuit de Kenianen collega’s zijn die daar bij passen, dan is dat prachtig mooi. In een eerder fase zoals het nu gaat, remt en frustreert het meer dan het werkelijk meehelpt. Het is triest om te constateren, maar als Marie hier twee maanden niet zou zijn, dan zou het hele centrum niet meer bestaan. Kenianen kunnen dit centrum niet besturen. Dat betekent ook dat ik haar het dringend advies heb gegeven om op zeer korte termijn te zorgen voor een assistent met wie zij dit centrum samen zou kan gaan runnen. Over 4 maanden moet de bouw gereed zijn voor de huisvesting van de 16 studentes (ook getraumatiseerd!!) die in oktober op de stoep staan en voor de nieuwe lesruimte. Dan moeten er drie nieuwe docenten bij komen. Een jaar later staan er dan nog 35 externen op de stoep. Dat vraagt om coördinatie en samenwerking. Van de huidige docenten is dat niet te verwachten. Opnieuw een westerse visie? Ja, vast wel. Kan homeopathie hier? Ja, dat kan en het werkt. De kwaliteit mag alleen een flinke streep beter. Kunnen Kenianen dit zelf? Ik ben bang van niet. Mag je een “westerse enclave” maken om te zien of je uitgaande van de kern van wat homeopathie beoogt te zijn vervolgens een doorbraak kunt bewerkstelligen en homeopathie op de kaart van Kenia kunt zetten? Ja, zo lang de Keniaanse overheid dat sanctioneert, kan dat zeker! Je kunt altijd beginnen met trauma’s te verwerken en het beste is dan een solide basis. Marie heeft een goed begin gemaakt en het fundament moet echt wat hechter. Dat kost geld (dat is er maar heel weinig) en mankracht. Moet echt uit het “westen” komen, zolang er nog geen voldoende eigen aanwas is. Bovendien moet Marie ook kunnen relaxen. Ze moet niet tegen een burn-out aanlopen door veel te hard te werken en in haar eentje de grote klussen te moeten doen. Dat zij in een dergelijk geval opgevangen en ook vervangen kan worden door de collega’s ter plaatse is in mijn ogen een utopie.

Hier staan ze alle 16 bij elkaar. Van links naar rechts:
Staande: Linet, Christine Chibwara, Salama, Daisy, Rebecca, Chizi, Mariam, Florentina en Siti.
Zittend: Asia, Christine Musembi, Elisabeth Lugwe, Pauline, Irene, Selina and Elisabeth Matata.

Ik wilde weten of ik “zou passen in Kenia”. Vooraf heb ik gezegd dat ik een langere tijd (meerdere weken) wilde gaan kijken om te zien hoe het me daar zou bevallen. Dat wilde ik ook als voorbereiding op een eventueel langer verblijf in 2010 als ik 65 ben. Ik heb gezien hoe het is. Ik heb gezien hoezeer een opleiding zich moet conformeren aan de eisen van het KMTC. Ik had eerst de neiging daar wat nonchalant mee te zijn, maar ik zie dat het nodig is in Kenia: erkenning van deze opleiding door de overheid helpt de meiden zeker. Een opleiding annex kliniek voor homeopathie in Kenia kan van de grond komen. Graag een jaar langer en graag werkelijk praktijk oefenen in de kliniek (ik denk dat de huidige collega’s zeer huiverig zijn om door studenten op hun vingers gekeken te worden). Graag mét uitvoering van het nieuwe curriculum: dat waarborgt een stevige basis voor de uitoefening van dit vak. Joyce heeft nog gevraagd of ik wil overwegen om hier veel meer tijd aan te geven. Ook zij is geraakt door de meiden en de mogelijkheden, ook al zijn de verschillen soms zo groot. Over een kleine twee jaar ben ik met pensioen en kunnen we kiezen waaraan we onze tijd willen geven. Wat een luxe, wat een mogelijkheden, wat een rijkdom ook. Wanneer het nodig is en Marie het vraagt, zullen we niet op voorhand “nee” zeggen. Het moet – zo is mijn ervaring – mogelijk zijn om binnen de huidige groep studentes een kleine groep te recruteren die aan de slag kan om te kunnen werken als studiebegeleider voor nieuwe eerstejaars en voor die zaken die in het begin heel veel tijd vergen: aan administratie, werken in de apotheek, organiseren van de kliniek, etc. etc. en later wellicht als docent. Werk voor afgestudeerden is er genoeg. Er zijn vele Verkaart-scholen en aan elke school kan een homeopaat verbonden zijn. Dak boven je hoofd, eten op je bord, een paar boeken en een trommeltje met medicijnen en ze kunnen aan de gang. Maar eerst een goede basis. De kern moet zijn, met in stand houden van de lokale kleur: “samenwerken in dit centrum”, geen “smoesjes”, “afspraak is afspraak”, geen “spirituele reizen” als er hard gebuffeld moet worden, een duidelijk commitment omtrent het gemeenschappelijk doel. Wat ik niet wil is: één keer per jaar een paar weken als dolle joker heen en weer springen en in korte tijd er een aantal colleges doorheen rammen en weer te vertrekken, zonder enig zicht op continuïteit en kwaliteit. Dan blijf ik die “mzungu” aan wie een groep eerst heel erg moet wennen. Tegen de tijd dat ik weer vertrek, begint het contact wat te komen en gilt er bij het weggaan weer een studente: “Je moet terugkomen hoor, je moet terugkomen!!!!” Ik heb hart voor dit vak, maakt me niet uit waar ik het doe. Voor mij kan het overal. Ik wil het naar mijn zin hebben en wat ik doe moet ook zinvol zijn. Kan hier thuis, kan in Kenia, kan bij de reuma-stichting, kan in mijn eigen praktijk. Van deze reis heb ík het meeste geleerd, zo denk ik nu.

Dit is een foto van de grootvader van onze sponsor-girl Mariam Juma Mwachili. We zijn ongeveer even oud en spraken (Daisy was tolk) over onze eigen grootvaders. Foto’s kunnen meer zeggen dan lange verhalen en daarom ook de volgende maar. Ik sta nog afscheid te nemen van Mariams oma en haar schoonzussen en op de achtergrond is hij al weer bezig met zijn eigen dingen.

Ik ga afronden. Hoe kan ik nu in een enkel woord weergeven wat mijn ervaringen van deze reis zijn. Tegen mensen hier in het dorp heb ik inmiddels gezegd dat ik “geen gemiddeld gevoel” wil hebben; dat ik hoogte- en dieptepunten naast elkaar wil laten staan. Dat ik samenwerking met anderen niet wil optellen bij behandelingen van abcessen en vervolgens delen door twee en dan op een 6,3 kom of zoiets. Zó wil ik me deze reis niet herinneren. Ik wil Djatta naast het schrijven van het curriculum laten staan en een gigantische hersenschudding naast de chapati’s op zaterdagavond. De kletsjes in de keuken staan naast de Ksh 50 die ik legde bij de Ksh 300 op de markt waardoor een oude dame een mooie jurk kon meenemen. Ik herinner me de kapper en het eindeloze typewerk, ik zie Felix nog voor me en het baby’tje met het open ruggetje, het bezoek aan de opa en oma (babu en nyanya van Mariam), ik drink wijn met Marie en vertel mijn zorgen en ervaringen, ik luister naar Joakim over relaties in Kenia, ik zie de “praktijk” van die theorieën en zie het “aids-probleem”, ik ben teleurgesteld over “hakken in het zand”, ik geniet van de aanwezigheid van Joyce die op 14 mei naar me toe komt, het eten van Fatuma, de vragen omtrent de miasma’s van Christine Musembi, ik zie Sybille nog in het zwembad en de bende bij de pont naar Mombasa. De Baobab-tree op de weg naar de coconutboys, dansen tijdens de “baby-showering-party”, Tsavo-East met de tientallen olifanten, ik heb genoten van de vragen van Joyce bij de hand van Hassan, mijn gevoel van arrogantie en mijn enthousiasme over het vak, de prachtige Colocynthis-casus en de mooie zonsopgangen, mijn tekort-schieten in begrijpen van dit land, mijn boeken die vuil worden, het zingen van de meiden bij ons laatste college, het klamme bed, de casus van Anneke die ik deed en waar ze niets van begrepen, Psalm 137, dansen in de shade, en zo maar voort en zo maar voort.

Joyce zegt vaak “dat ik zo kijk!!!” Ja, dat heb ik zeker gedaan. In deze 9 weken heb ik er midden in gezeten, vooral midden in mezelf en gekeken naar deze plek met al die mensen. Ik wil proberen de hoogtepunten niet te overdrijven en de dieptepunten niet te relativeren. Ik wil ook niet praten over deze reis in halve-minuten-gesprekjes. Ik heb naast het behandelen en lesgeven geprobeerd het best mogelijke lesprogramma te schrijven. Waarom ik daar toch steeds de nadruk op leg, is omdat daardoor de continuïteit zo goed mogelijk gewaarborgd is. Wie het curriculum heeft, kan zich – desnoods via zelfstudie – het vak eigen maken. Je komt als vanzelf bij de ECCH terug en dan ben je ook bij de grote auteurs die dit vak een fundament hebben gegeven. Docenten moeten vooral aanzetten geven tot studie, tot enthousiasme voor het vak waarvan zij zoveel houden, maar het zijn de studenten die het zelf moeten gaan doen. Dat wens ik de Meiden van Kwale ook toe. Of we ooit teruggaan? Ik kan het nu niet zeggen. Er is hier thuis ook weer zoveel te doen. Als het aan de Sweet Sixteen ligt wel. Lees de mail van Daisy. Al die weken was ze zo open naar ons, zo genietend van alle muziek die ik bij me had. Zij kon de overstap naar Mathilde Santing en The Dubliners zo maar maken. Altijd muziek in haar hoofd. Wil je de meiden iets laten weten? Schrijf naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Een foto van Mariam, genomen op de heuvel tegenover de plaats waar zij geboren is.

Van: diddie kibwana [mailto:diddiekibwana@.......]
Verzonden: donderdag 12 juni 2008 20:38
Aan: arjen Pasma
Onderwerp: Hello

Jambo,

Its my sincere hope that you are doing great together with nyanya Joyce. How is Holland? Are you both ok? We have really been missing you sooo much. Everyone in Kwale is fine, only missing you a lot.....Everytime that I pass near the house you were staying I feel the loneliness and I feel tears in my eyes. I just have a feeling that you will come out and make a dance or just smile....I miss your presence here in Kwale.
I listen to the music you left for me and I am really touched....
Today we cooked superghettis and I remembered the way nyanya Joyce taught us how to cook them. It was lovely having her in the kitchen and now we just had to do it by our self.
We remember you every time, day, second, week and minutes that pass....we just long to see you babu and nyanya again.
It was always a pleasure having you two around us and we miss you a lot.
Pass my love to Floris and your grand sons and daughter.
Pass my love to babu.
Pass my love to nyanya.
And everyone you love in Holland.

I now have to go to bed....just know that we still remember you two and we love you all with all our hearts.

Have a nice time reading my mail...
Slaap lekker.
Good bye.
Greetings from all.

LOVE DAISY

Woordenlijst:
Jambo: Dag.
Nyanya: Oma.
Superghettiis: Spaghetti.
Babu: Opa
Slaap lekker: Lala salama.

We sluiten hiermee de lange reeks van dagboeken af. Ergens in die hele serie lazen jullie het verhaal over onze onderhandelingen op Diani-Beach. Het resultaat daarvan zien jullie hieronder. Wil je het kunstwerk op onze voordeur komen aanschouwen? Karibu!! Beste lezers, Kwaherini.